Als het leven wiebelt, bieden woorden een houvast


Als het leven wiebelt, bieden woorden een houvast.

Het leven wiebelt. Soms slingert het zacht heen en weer, zoals een kind op een schommel. Misschien geef je het dan, net als dat kind, vol vertrouwen een extra duwtje, en ga je almaar hoger. Maar het leven kan ook wankelen, een kant op waggelen die je helemaal niet uit wil. Of het kan danig schudden en schokken, zodat je grondvesten daveren.
Op al deze momenten zijn er woorden.
WiebelWoorden zoekt ze samen met je op.
Omdat woorden helpen herinneringen te bewaren en belevenissen te delen. Omdat woorden een houvast bieden. En omdat het bijzonder prettig is woorden aan papier toe te vertrouwen.

Op dit blog vind je vooral woorden terug die binnen in mij wiebelden. Die zich puzzelden tot een anekdote, verhaal of gedicht.
Wiebel tijdens het lezen gerust mee op hun ritme.

maandag 17 maart 2014

Nieuw op mijn boekenplank

Omdat velen onder jullie blijkbaar de weg naar mijn nieuwe blog niet vinden, maar er op dit blog nog wel leven te bespeuren valt, zet ik hier voortaan een link naar mijn nieuwe posts.
Ik kijk ernaar uit jullie terug te zien.

www.wiebelwoorden.be/blog/nieuw-op-mijn-boekenplank-13/

Liefs,
veerle

zondag 4 augustus 2013

WiebelWoorden

Wat ooit een blog was waarop ik gedachten en ditjes en datjes bij elkaar sprokkelde, groeide uit tot deze WiebelWoorden-blog, waar de alledaagse dingen zeker nog aan bod kwamen, maar ik je ook een inkijk in mijn geschiedenis gunde en aandacht had voor literatuur en poëzie.
Ook WiebelWoorden groeide. Het is niet langer alleen een blog.
Ik schrijf naast mijn eigen verhaal ook dat van jou of je dierbaren neer. Dat kan en heel levensverhaal zijn of slechts een periode uit je leven behandelen.
Ik geef workshops poëzie en levensverhalen schrijven voor iedereen, maar in het bijzonder voor mensen met een beperking, ouderen, zieken en rouwenden, en ik sta open voor andere schrijfopdrachten. Want schrijven is en blijft mijn passie.

Deze stek werd dus te klein. Mijn blog verhuist naar mijn eigen website. Daar zullen dezelfde dingetjes te lezen zijn als hier. Ik hoop dat je mee verhuist. Neem dan zeker ook eens de tijd om de rest van de website te bekijken.



Tot ziens op mijn nieuwe stek!

Van harte,
Veerle

www.wiebelwoorden.be

zondag 28 juli 2013

Gedicht


Dag poes

Nog één zoen
en ik leg je
in de kuil
die ik met papa
spitte in de tuin

Nog één aai
en ik schep natte
aarde in je graf
versier het met de bloem
die mama me gaf

Dag allerliefste poes

maandag 22 juli 2013

Bijna op kamp

Nu Zoonlief bijna met de jeugdbeweging op kamp vertrekt komen als vanzelf de verhalen over de vorige kampen naar boven. We krijgen zowel dingen te horen die hij al honderden keren heeft verteld als nieuwigheden.
Dat hij in de tent 's morgens altijd als eerste wakker is en het dan zo gezellig vindt naar het gekwetter van de vogels te luisteren bijvoorbeeld.
Of dat ze tijdens een spel een paar minuten de tijd kregen om zoveel mogelijk kleren aan te doen. Hij had toen wel dertien broeken over elkaar aangetrokken. Stappen kon hij niet meer, zijn vrienden moesten hem dragen. Daarna hadden ze met al die kleren een klerenketting moeten maken. En zijn groep was, hoe kon het ook anders, gewonnen.
Ik begrijp plots hoe het komt dat een aantal broeken die eigenlijk al te klein hadden moeten zijn, hem nog steeds passen. Hij heeft ze tijdens dat spel immers flink uitgerekt.

Fijn kamp, Zoonlief!

zondag 23 juni 2013

Hasta la vista

Als we tijdens het weekend 's avonds niet de deur uitgaan, kijken we vaak naar een film op tv die we eerder hebben opgenomen. Omdat Zoonlief de voorbije weken een paar keer heeft mogen meekijken, is hij geïnteresseerd in welke film we vanavond zullen zien.
Dat is 'Hasta la vista'.
'Waarover gaat die film?' vraagt Zoonlief.
'Over drie jongens met een handicap die samen op vakantie gaan naar Spanje,' antwoord ik.
'Lijkt me saai,' reageert Zoonlief.
Ik knik alleen.

Even later diept Zoonlief plots een oud TV-blad op waarin een artikel over 'Hasta la vista' staat.
'Waarom staat hier een blote mevrouw bij?' vraagt hij.
'Omdat ook jongens met een handicap graag eens vrijen,' antwoord ik zo nonchalant mogelijk.
'Zo,' zegt hij, 'nu begrijp ik waarom hier 'hartverwarmende tragikomedie' is geschreven.'
Hij leest nog even verder.
'Zijn jullie hier eigenlijk niet een beetje te jong voor?' klinkt het dan.